In memoriam Jaap Rus

In memoriam Jaap Rus

1923-2019

Met het overlijden van Jaap Rus verliest Vlissingen een markant persoon.
Ik herinner me de aanwezigheid van mijn kleinkinderen die buiten de provincie
wonen bij een van de herdenkingen op Uncle Beach een paar jaar geleden.
Jaap legde daar, zoals elk jaar, de krans namens het Nederlands verzet.
‘Mam, Is dat nou een verzetsheld? vroeg een van hen. Ja een echte, was het
antwoord. Goh, dat kun je helemaal niet zien, hij ziet er zo gewoon uit” was de
reactie.
Deze uitspraak is typerend voor Jaap. Een gewone, maar erg vriendelijke man,
die niet naliet het belang van het Nederlands verzet uit te dragen.
Bij vele, zo niet alle herdenkingen in Vlissingen en omgeving was hij present om
de nagedachtenis aan zijn medestrijders levend te houden.
Zelf ging hij niet prat op zijn heldendaden. Maar ook in retrospectief was
iedereen die meewerkte aan spionage een verzetsheld. Op betrapt worden
stonden immers zeer strenge straffen, meestal met dodelijke afloop.
Jaap vertelde niet uit zichzelf over zijn rol maar je hoefde maar een vraag te
stellen over iets uit de oorlog en je kreeg het complete verhaal. Dat deed hij
ook op scholen en bij herdenkingen. Nuttig, spannend of emotioneel. Hij
bespeelde alle registers.
Was dit een nostalgisch verlangen naar het verleden of ijdelheid ? Ik denk het
niet. Jaap’s inzet na de oorlog betekende in de eerste plaats het inlossen van
een ere-schuld van de overlevenden tegenover hen die het leven lieten. Maar
herdenken is ook waarschuwen. Verhalen over de oorlog dienen ook om
jongere generaties de verschrikkingen van de oorlog bij te brengen. Vanuit die
gedachte heeft Jaap ook van harte de oprichting van de stichting Oorlogsjaren
in Vlissingen gesteund. Het overbrengen van de boodschap van bevrijding en
vrijheid is er een die ook vandaag erg actueel is. Het was ook zijn boodschap.
Aan de persoonlijke bijdrage aan dit doel is met het overlijden van Jaap een
einde gekomen maar hij was terecht trots dat zijn dochter Carla het stokje
overneemt op haar eigen wijze. De naam Rus blijft ons nog lang vergezellen.
Bedankt Jaap!

Jaap Ventevogel, voorzitter Stichting Oorlogsjaren Vlissingen

Geen reactie's

Geef een reactie