Verzet

Verhalen en herinneringen van verzetsstrijders

Willem Poppe

Ook de Vlissingers hebben zich verzet tegen de Duitse bezetters. Daarover heeft een van de verzetsstrijders, W. Poppe, zijn indrukken, herinneringen en belevenissen beschreven. Hij heeft dit verslag opgedragen aan burgemeester mr. Benjamin Kolff in juli 1967. Dat is een hele tijd na de oorlog en het is bekend dat we ons feiten niet altijd even correct herinneren. Een medestrijder, zijn latere schoonzoon J.P. van Alten, heeft daarom een commentaar op dit verslag geschreven, ook jaren na dato, maar die had reeds eerder een en ander op schrift vastgelegd.

Willem Poppe werd na de oorlog wethouder in Vlissingen tot 1966. Hij was melkhandelaar. Het verslag getuigt er overigens van dat iemand met weinig opleiding in die tijd wel degelijk aardig kon schrijven. Hier en daar een merkwaardige spelfout bij vreemde woorden, maar alle werkwoorden keurig qua d’tjes en t’tjes. En af en toe een typefout, want het verhaal is keurig getypt. Het is verre van volledig voor het verzet in Vlissingen: het bedoelt alleen de eigen ervaringen weer te geven.

Hij beschrijft het ontstaan van het verzet in Vlissingen: geboren uit nood om vluchtelingen, verzetsmensen en mannen die niet (verplicht) in Duitsland wilden werken van de nodige levensbehoeften te voorzien. Deze mensen ‘doken onder’: verdwenen uit het openbare leven. Maar die moesten geholpen worden aan bonkaarten en onderduikadressen. Men kon alleen levensmiddelen kopen onder overlegging van bonnen, verschaft door de afdeling bevolking van de gemeente. Dus moesten er bonkaarten worden vervalst en ‘Ausweisen’: een soort pas, met toestemming om te reizen. Met name de verzetsmensen moesten dat af en toe voor de landelijke contacten en de verspreiding van illegale krantjes. De kosten kon men in Vlissingen de hele oorlog door zelf bestrijden door ‘crowdfunding’: via vertrouwensmensen bij de Politie, PTT, de PZEM, de Gasfabriek, KM De Schelde, Waterleiding, Stadhuis kwam er geld binnen. Vraag niet hoe dat kon. Ook die vertrouwenspersonen mag men waarderen om hún ‘verzet’ (bladzijde 18).

Lees meer

Jaap Rus: “Opdat wij niet vergeten”

Vanuit een felle en fundamentele afwijzing van de ‘geest van het nationaalsocialisme’ en vanuit ‘jeugdig elan’ koos Jaap Rus voor het verzet. Toen hij opgeroepen werd voor Organisation Todt, gaf hij zijn ogen en oren goed de kost en rapporteerde aan zijn verzetsgroep. : Ik kwam verdorie midden in de Atlantikwall terecht, waar geen mens mocht komen”

Rus is alle jaren na de oorlog actief gebleven met het herdenken van de bezetting en de strijd in Zeeland. “Dit mag nooit meer gebeuren”

Klik hier voor het volledige interview.